Sizden çok büyük bir dileğim var; bilirsiniz, Franz yazmaz durumunu, ‘iyiyim’ diyor, ‘sağlığım gereğinden daha da iyi’ deyip geçiştiriyor hep. Çok güç bu sevgili adamı anlamak. Onun için size yakarıyorum, gerçekten yakarıyorum size: Üzüntülerinin nedeni bensem, ağrılarına benim yüzümden katlanıyorsa, hemen yazın bana, olur mu? Ele vermem sizi söz veriyorum. Yazacağınızı ummak bile rahatlattı beni. Nasıl yardım edebilirim ona, bilmiyorum; gene de bir yardımım dokunabileceğini sezinlemiyor değilim. İnsan sizi sevmek, sizinle övünmek zorundaymış. Franz öyle diyor. Ben de aynı şeyleri duyuyorum sizin için: Sonsuz bir güven var içimde size karşı, şimdiden teşekkür ederim.
Milena Jesenska, 21 Temmuz 1920
Şafağın serin mavi ışığında bir dağ yolunda yürüyordu. Epey aşağıda, sisle sarmalanmış halde, küçük bir kasabanın gölgesi vardı. Aradığı adam orada mıydı? Ona öyle fena halde ihtiyacı vardı ki başka bir şey düşünemiyordu; cevabı elinde tutan adamdı o, sorununun çözümünü...
